<Psychodrama

Afstand nemen brengt je dichterbij

 

Als we naar een schilderij kijken doen we vaak een stap achteruit om beter te kunnen zien, beleven en overzien wat er op staat. Zo werkt het ook met psychodrama. Je neemt afstand van datgene waar je emotioneel middenin zit. Dit doe je door de situatie vorm te geven, met behulp van je groepsgenoten, om er zelf letterlijk afstand van te kunnen nemen. Daarna gaan we de situatie onderzoeken vanuit vragen zoals; 'Wat gaat er mis? Wat had ik nodig gehad? Hoe zie ik mezelf reageren? Wat wil ik liever doen? '

 

 

Wat is Psychodrama?

Jacob Levy Moreno (1889 - 1974) is de grondlegger van psychodrama.

Omstreeks 1921 ontdekte deze psychiater in de parken van wenen dat kinderen vat krijgen op hun belevenissen en fantasieën door ze op toneelmatige wijze vorm te geven. Denk hierbij aan de bekende zinnetjes zoals; 'en toen was jij mijn moeder en ik was vader...'. 

 

Moreno ontwikkelde een vergelijkbare dramatische uitbeeldingstechniek om  volwassenen de mogelijkheid te bieden vat te krijgen op hun psychologische problemen.

De door hem ontwikkelde methoden van werken met groepen zijn actiegericht en bedoeld om de spontaniteit en creativiteit van mensen vrij te maken. De ontmoeting tussen mensen staat daarbij centraal.

Uitgaande van het gegeven dat de mens  deel uitmaakt (of wil maken) van een netwerk van relaties.

 

Onze hersenen

"Er ligt een man onder een wit laken te slapen, plotseling zien we een spin onder het laken omhoog lopen over het gezicht van de man." 

 

Dit is een filmscène uit dr. No waar een vogelspin over James Bonds borst kruipt.

Het is een voorbeeld van Christian Keyzer, die in zijn boek; 'Het empathische brein', schrijft over het vermogen van onze hersenen om ons in te kunnen leven.

Meevoelen met een ander maakt dat die ander onderdeel is van ons leven en dat we sociale wezens zijn.

Wanneer we ergens aan denken, of door een bericht geraakt worden, reageren groepen van zenuwcellen in de frontale schors van onze hersenen, de spiegelneuronen genoemd.

Dit gebeurt ook wanneer we een situatie spelen, maar ook ten gevolge van de waarneming van emoties bij anderen.

Wanneer anderen onze eigen situatie naspelen is het daardoor mogelijk om ons in te leven in onszelf vanuit een afstand. Dit geeft ruimte voor nieuwe opties en voor het 'updaten' van onze belevingswereld.

 

(Dit is uiteraard een te eenvoudige omschrijving van een bijna niet te beschrijven complex geheel.)