Oorsprong en achtergrond

De Grieken

 

 

Psychodrama is afgeleid van het Griekse Drama.  Het woord drama betekent doen/ handelen.

 

De rollen in psychodrama zijn vergelijkbaar met de rollen in de Westerse toneelkunst.

De Griekse koorleider Thespis liet uit het koor één persoon naar voren treden.

Deze persoon kon vervolgens op een persoonlijke wijze uitbeelding geven aan de gevoelens en gebeurtenissen die door het koor bezongen werden.

 

Deze persoon werd de Protagonist genoemd.

Uit het koor stapte vervolgens de tegen/ of medespeler die we de Antagonist of Tritagonisten noemen.

 

In Psychodrama spreken we dan ook van 

'Het Koor' (dit zijn de medespelers die mee resoneren en 'commentaar' geven op het thema),

'De protagonist' (dit is de persoon die een onderwerp inbrengt ),  

En de 'Antagonist' en 'Tritagonisten' (Dit zijn de mede/ en tegenspelers van de Protagonist)

 

J.L. Moreno

 

 

Jacob Levy Moreno (1889 - 1974) is de grondlegger van psychodrama.

 

Omstreeks 1921 ontdekte deze psychiater in de parken van wenen dat kinderen vat krijgen op hun belevenissen en fantasieën door ze op dramatische toneelmatige wijze vorm te geven

 

Hij ontwikkelde een vergelijkbare dramatische uitbeeldingstechniek om  volwassenen de mogelijkheid te bieden vat te krijgen op hun psychologische problemen.

 

De door hem ontwikkelde methoden van werken met groepen zijn actiegericht en bedoeld om de spontaniteit en creativiteit van mensen vrij te maken.

De ontmoeting tussen mensen staat daarbij centraal.

Ieder mens maakt deel uit van een netwerk van relaties.

 

.

 

 

 

 

 

Onze hersenen

 

 

 

"Er ligt een man onder een wit laken te slapen, plotseling zien we een spin onder het laken omhoog lopen over het gezicht van de man."

 

Dit is een filmscène uit dr. No waar een vogelspin over James Bonds borst kruipt.

Het is een voorbeeld van Christian Keyzer, die in zijn boek; 'Het empathische brein', schrijft over het vermogen van onze hersenen om ons in te kunnen leven.

 

Meevoelen met een ander maakt dat die ander onderdeel is van ons leven en dat we sociale wezens zijn.

 

Wanneer we ergens aan denken, of door een bericht geraakt worden, reageren groepen van zenuwcellen in de frontale schors van onze hersenen, de spiegelneuronen genoemd.

Dit gebeurt ook wanneer we een situatie spelen, maar ook ten gevolge van de waarneming van emoties bij anderen.

 

Wanneer anderen onze eigen situatie naspelen is het mogelijk om ons in te leven in onszelf vanuit een afstand.

 

Dit geeft ruimte voor nieuwe opties en voor het 'updaten' van onze belevingswereld.

 

(Dit is uiteraard een te eenvoudige omschrijving van een bijna niet te beschrijven complex geheel.)

Interesse? lees meer;  *